To tekst o pisaniu żałobnym: o próbie pozostawania w relacji z tym, kogo już nie ma; o pamięci, braku, bólu i obecności, która po śmierci przybiera inną postać. Pisanie nie służy tutaj zamknięciu żałoby ani pogodzeniu się ze stratą. Nie ma przywrócić porządku ani doprowadzić do bezpiecznego „przepracowania”.

Przeciwnie, może być sposobem życia z raną. Pisanie podtrzymujące zranienie staje się zarazem otwarciem na kruchą wspólnotę więcej-niż-ludzką, wspólnotę budowaną poprzez pamięć, stratę, zależność i trwanie relacji także wtedy, gdy jedna z istot odchodzi.

Zapraszamy do lektury, szczególnie tych, których interesuje pisanie żałobne, autoetnografia, relacje więcej-niż-ludzkie i pytanie o to, co może zrobić tekst, kiedy nie chce zamykać rany, lecz przy niej pozostać.

Oskar Szwabowski, Writing and living with a wound, „New Writing”.

Przeczytaj tekst: https://doi.org/10.1080/14790726.2026.2712502